Er zijn van die kunstwerken die ik altijd wel weer eens terug wil zien. Ik heb zo mijn Eduardo Chillida’s, mijn Anthony Caro’s, mijn Ulrich Rückriems en ook nog wel een paar Carel Vissers. Dat is niet omdat ik nu eenmaal een kind ben van de minimal art, maar meer omdat die kunstwerken juist de dans ontspringen. Zoals dat ene stel, dat op de muziek van Bach leerde een gigue te dansen, en midden onder de oefening op een van Bachs beroemde contrapunten een faux pas maakte, met opzet. De rest van de groep keek verbijsterd toe en de lerares aan de zijkant besefte opeens: hier wordt een nieuwe danspas geboren. Zo’n soort werk is Anthony Caro’s Table Piece ‘LXXX’. Dat staat natuurlijk als een Latijns getal voor 80, maar over die telling heb ik zo mijn twijfels.

(Klik hier voor de video)

Gustave Caillebotte is een buitengewoon merkwaardige schilder binnen de kringen van het Franse Impressionisme. Zowel in zijn onderwerpen als in de behandeling verschilt hij totaal van hen. Hij kocht werk van hen en maakte hun tentoonstellingen financieel mogelijk. Hij was, zouden wij nu zeggen, amateur-schilder tussen de groten, maar hoe meer werk je van hem ziet, des te groter blijk hijzelf te zijn. Hij was zo rijk dat hij niets hoefde te verkopen en dus ook niet naar de markt hoefde te schilderen. Maar zijn hart, dat kun je zien, ging uit naar wat toen ‘moderne kunst’ genoemd werd, en dat was in zijn tijd geen compliment.

(Klik op deze link voor de video)

Eén van de grote beeldhouwers uit de twintigste eeuw, die zijn sculpturen altijd maakt in verhouding tot de plek waar ze komen, is Richard Serra. In Nederland hebben we heel wat werk van hem, zoals de drie grote stalen platen 'Sight Point (for Leo Castelli)' bij het Stedelijk Museum in Amsterdam en de betonnen wand Sealevel in Zeewolde. ‘Site specific’ zeggen we dan in goed Nederlands. Werken op de locatie toegespitst of beter nog ‘alleen en juist voor die plek van toepassing’. Een van zijn allergrootste opdrachten kreeg Serra voor het Guggenheim Museum in Bilbao, in Baskenland in Noord Spanje. Daar kreeg hij te maken met een van de eigenzinnigste bouwwerken uit zijn tijd, gebouwd door de Amerikaanse architect Frank Gehry. Over de confrontatie van die twee werken gaat het vandaag.

(Klik hier voor de video)

Wat maakt de Tsjilpmachine van Paul Klee zo bijzonder? Waarom treft het heel de wereld? Het Museum of Modern Art in New York zette ‘Die Zwitschermachine’ op de lijst van hun 375 belangrijkste werken. En dan te bedenken dat ze 200.000 kunstwerken in hun collectie hebben. En als je wat rond speurt op internet omdat je iets meer over dit werk wilt weten ontdek je dat er een complete site genoemd is naar dit werk Zwitschermachine.org, die met alle mogelijke middelen en wetenschappelijke artikelen het oeuvre van Paul Klee onderzoekt. De organisatie, die voor een deel uit Japanners bestaat, is naar dit werk genoemd en voert de Tsjilpmachine als beeldmerk. En ik lees dat in Amerika dit werk op veel kinderkamers aan de muur hangt en dat doet me beseffen dat ook ik het werk gezien heb toen ik heel jong was. Het is me altijd bij gebleven.
De vraag is: Hoe komt dat eigenlijk? Waar komt dat door?

(Klik hie voor de video)

Op Netflix draait de Japanse anime Beastars. (zeg á-ni-mè) Anime’s zijn tekenfilms met vaak een moralistische toon, waarbij deugden worden geprezen en ondeugden uitgebreid worden neergezet, als onontkoombare eigenschappen die overwonnen moeten worden. In onze literatuur heet zoiets een fabel. In Beastars wordt een puberende wolf verliefd op een konijn. Telkens vraagt hij zich wanhopig af of het nu wel echte liefde is. Volgens een psychiater in een van de afleveringen gaat het om de sublimering van zijn echte wolveninstinct. De wolf in hem verzet zich tegen zijn vraatlust om het lekkerste wat er is, een sappig vrouwelijk konijn, tussen zijn tanden te nemen. Maar Legoshi, zo heet de wolf, is écht verliefd, wat natuurlijk niemand gelooft. Daar ergens drong zich het konijn van Tom Claassen aan mij op.

(Klik hier voor de video op Youtube)

Opnieuw een verzoek, en wel een reactie op deze mail:

“Leuk zeg!
Hou me maar op de hoogte van de beeldverhalen! Ben benieuwd!
Ik vraag een verslag aan over Richter (de oude, niet de jonge)
Toedels!”

Met de schrijfster van dit bericht bezocht ik op 10 januari 2009 in het museum Ludwig in Keulen, de tentoonstelling Gerhard Richter Abstrakte Bilder . Het was een buitengewoon indrukwekkende tentoonstelling. Richter dankt zijn plaats onder de groten omdat hij de schilderkunst, zowel de figuratieve als de niet-figuratieve, voor altijd heeft veranderd.

Klik hier om de video te zien.

Ik krijg erg leuke reacties op mijn video’s. Eentje luidde als volgt:
“Ha Jeroen!
Wat leuk om op deze manier je netwerk te onderhouden! En ja, iedereen heeft tijd, of sterker nog; hunkert ernaar, om via de laptop de meest interessante en spannende filmpjes te krijgen. Dus kom maar op met je playlist! Ik zie uit naar een video over Chillida....”
Eduardo Chillida. In het spaans wordt zijn naam uitgesproken zonder de dubbele ll: Eduardo Chi-ida maar in het Baskisch, de landstreek waar hij vandaan kwam, zeggen ze Chillida net als wij dat doen.

En hier is ie dan: Eduardo Chillida: Berlijn.

(Klik op deze videolink naar YouTube)

Wat zou het toch heerlijk zijn als we allemaal weer gewoon naar buiten konden. Zonder bang te hoeven zijn om te worden besmet of onwetend het virus op iemand anders over te dragen. Om weer gewoon met iemand een eindje op te lopen en te praten over de dingen van de dag. En dat deed me opeens denken aan een prent van Pieter Bruegel de Oude, de Emmaüsgangers. Bij Breugel gaat het om zijn weergaloze behandeling van het landschap.

Deze zondag is het Palmzondag. Er wordt gevierd dat Christus op een ezel Jeruzalem binnen reed. Daar moest ik afgelopen zomer aan denken toen ik dit beeld zag van Atelier van Lieshout op Artzuid in Amsterdam.

(Klik hier voor de video op Youtube)

In New York, in het Metropolitan museum, bewaren ze een portretbuste van een vrouw, gemaakt door Auguste Rodin.

Waarom heet het Madam X? Dat is een leuk verhaal.

(Ik maakte ook een screencast van dit artikel, die je kunt bekijken en beluisteren op het videokanaal van op Youtube: "Mandarte MZMK - Madame X)