Tekst en Uitleg

De opstellingen getuigen van een groot gevoel voor ruimte en monumentaliteit. In het Stedelijk Museum zijn de ruimtes benauwend door hun afgesloten ligging binnen het gebouw, hun grote hoogte en kleine oppervlak. In De Appel zijn de ruimtes verruimend, door hun aaneenschakeling, de menselijke verhoudingen tussen de hoogte en diepte, en het overal toetredende buitenlicht. Beide instellingen vragen dus om een andere behandeling en daarin slaagt Saskia wonderwel. Waarbij De Appel vooral openheid voorop staat, tegenover geslotenheid in het museum. Letterlijk: presentatieruimte tegenover depot.

Voorwerpen (dingen)

Als gezegd bevinden zich in dit barokke interieur van De Appel, dat door Saskia Noor van Imhoff is teruggebracht tot de stijlkenmerken eenheid, licht en maat, voorwerpen van verschillende klassen.
Soms toont Saskia iets dat een kunstwerk zou kunnen zijn. Bijvoorbeeld het portret van een man, wiens naam of een rol niet vermeld wordt.

Ruimte

Het werk van Saskia Noor van-Imhoff (1982) in het Stedelijk Museum van Amsterdam en in presentatie-Centrum De Appel gaat over ruimte. Alle gepubliceerde teksten noemen haar werk archeologie, de archeologie van het museum als bewaarplaats, maar dat is niet te zien. Dat is afgeluisterd van de kunstenares. Kritiekloos opgepend.

Too Much

Het eerste wat opvalt, is het materiaal. Karton, MDF, Zink, autolak, verf, kitsch, glanspapier, aluminiumfolie. We zijn op de eerste verdieping van het Stedelijk Museum in Amsterdam, in de voormalige ‘erezaal’ van de oudbouw. Hier begint volgens de aanwijzingen de overzichtstentoonstelling van Isa Genzken.
Het materiaal doet terugdenken aan de bloeitijd van de assemblages, in de jaren zestig van de vorige eeuw. Goedkope wegwerpartikelen, glimmend en kleurig verpakt, dingen uit de massa-consumptiefabrieken. Maar opvallend genoeg is dat niet waarmee haar oeuvre begint, maar waar het 50 jaar later mee eindigt. Ze begint als serieuze beeldhouwstudent met klei, steen en hout, met vormexperimenten en begrippen als schaal, gewicht, evenwicht, ruimte. In deze tentoonstelling is de chronologie verlaten, belangrijke veranderingen in haar oeuvre zijn door elkaar geplaatst, alsof het nieuwste al in het oudste aanwezig was, en het oudste in het nieuwste terugkeert. Typische samenstellersblik van kenners, verwarrend voor nieuwelingen.

Viscumdividivi2014Opbouwwerker van de Natuur

Onder een plexiglazen kap ligt een giftige blauwgroene wortelstronk te glanzen in het kunstlicht. Glimlichtjes schitteren op de gladde, onnatuurlijk harde verf. Over het hele gestel, over de takken die er uit omhoog steken, over de knoesten die er in verscholen liggen, ligt hetzelfde, meest turkoois frisse groen, zoals je dat nergens in de natuur kunt vinden.
Zo nadrukkelijk turquoise dat het wel koraal onder water lijkt.

SMAOver vooruitgang

‘Dag meneer, mag ik u wat vragen?’ vroeg ze vriendelijk, terwijl ze met uitgestoken hand recht op me af stapte. Ze was een van de vier, die op een bankje zaten naast de dichte deur van de tentoonstellingsruimte.

‘Natuurlijk,’ zei ik, terwijl ik haar hand drukte.

‘Gaat u naar de tentoonstelling van Tino Seghal?’

‘Ja, inderdaad’.

‘Vindt u het goed dat ik even met u meeloop? Ik ben Lotte.’

HectorOnzijdige Goden

14 juni 2015: ArtZuid Amsterdam. Hektor, Markus Lupertz

Op Art Zuid staan vijf mensbeelden van Markus Lüpertz: Standbein/Spielbein/, Hirte, Mozart, Salieri en Hektor.

Dit laatste beeld doet mij stilstaan. Het hoofd van Hektor staat op een dikke, opgezette nek. Zijn gezicht is geschilderd: geel, groen, rood en blauw. Een krijger. Naakt met aan een kant slechts een schouder, de arm aan de andere kant mist de pols en de hand. Het  bovenste deel van de tors is intact, maar het middendeel, dat wil zeggen de buik en de heupen, lijken met dikke plakken aan elkaar te kleven. De rechterheup lijkt ontwricht. Beurs lijkt het lijf, kapot, alsof het vlees bij elkaar is gedrukt om het nog heel te laten lijken. De benen en voeten echter zijn glad en stevig.
Aan de achterzijde loopt een naad vanaf de haargrens over de nek tot aan de schouders, daar wordt de naad rabbelig en eindigt hij bij de onderrug. Ik stel me voor dat de nek opgezet is door het touw dat er omheen zat en dat nek, buik en rug kapot zijn gegaan in de strijd en het gesleep over de grond tijdens de wagenritten.

01Djonga en ManengaRenzo Martens and the Institute for Human Activities.

Diongo (links) en Manenga (rechts) staan bij ons in de kast. We bestelden ze al tijdens de Rotterdam Art Week in de stand van Fons Welters. Nu zijn we ze op gaan halen in de galerie in Amsterdam, waar de tentoonstelling op 2 mei j.l. geopend werd, onder de titel Renzo Martens and the Institute for Human Activities.

1 Lotte GeevenN 9° 42’ 10.233 E 99° 39’ 48.61” (2015) Lotte Geeven

Over een
'in zichzelf besloten kunstwerk'
dat uitzicht biedt op de wereld

Een heldere kamer op de eerste verdieping van landhuis Jagtlust. Tentoonstelling: The Mirror and Lamp Show van Suns and Stars exhibitions.
Achter dikke groene gordijnen, die open hangen als voor een theaterpodium, staat boven een witte vensterbank, een wit raamkozijn waar de zon door naar binnen schijnt. Tegen de wanden Art-Nouveau bloemenbehang, met onder een horizontaal geprint fries, strenge verticale banen. Midden in de kamer staat een roestvrijstalen ketel op zwarte wielen. De ketel is geplaatst op een roestvrijstalen plaat die plat op de houten vloer ligt.

Into One Another II 2010-2011Into One Another II 2010-2011 Berlinde de Bruyckere
Was, hout, glas, epoxy en ijzeren armaturen

De beelden van Berlinde de Bruyckere raken iets aan, wat zich pas na uren laat weten

 

Into One-Another II (2010-2011)

Van alles wat daar voor ons getoond lag en waar wij, meer zwijgend dan sprekend, omheen draaiden, bovenop keken en eronder, vooruit spiedend naar dat wat komen ging en omkijkend naar wat we zagen, bleef dat ene detail als een nabeeld bij me: de voet van ‘Into One-Another II’.

1 Tak met elfenbanken 2012 Katrien VogelDe tak met elfenbanken.

Dat klinkt als een titel uit een sprookje. De tak met elfenbanken is niet wat hij lijkt. En dat gegeven komt vaker voor in sprookjes. Zilverachtig glanzend, als door maneschijn verlicht stond hij stil te wachten, maar waarop? Op mij in dit geval, die hem meenam naar een huis waar het zonlicht dagelijks over zijn zilveren bast schijnt en over de elfenbanken met eendere huid.

2 vogels 1954Beeldhouwer Carel Visser overleed afgelopen zondag, 1 maart 2015. Hij is 86 jaar geworden.

In de Internationale naoorlogse Top

Carel Visser behoorde zonder twijfel tot de Top 10 van de beeldhouwkunst na 1945. Meestal wordt hij ten tonele gevoerd als een typisch Nederlandse beeldhouwer, maar zijn oeuvre kan zich moeiteloos meten met dat van beroemde internationale namen, als Donald Judd, Sol LeWitt, Ulrich Rückriem, Eduardo Chillida of Anthony Caro.


 

De bewaken van onze groentetuin Thierry de CordierDe geest van Jan Hoet waart door Nederland

Toeval: we bezoeken, op de laatste dag, de tentoonstelling in de Hallen (Haarlem) getiteld:
 ‘Up Close and Personal’.
Curatoren: Ann Demeester en Xander Karskens.
Net deze week uitgelezen het boek: De Luchtkunstenaar, over de vorig jaar overleden topcurator Jan Hoet. Leermeester en mentor van Ann Demeester.

En plotseling komt de tentoonstelling tot leven. Je hoort het Hoet zeggen: “Als het visionaire in andere domeinen van het bestaan vervaagt of opgegeven wordt, dan is daar, nu meer dan ooit, de plaats voor de kunst.”  Je wilt het Demeester niet nadragen, natuurlijk, Hoets invloed. Maar is er iets op tegen, om te zien op wiens schouders zij staat?


 

1 Opmerkzaamheidsspanne

19 maart ontvangen: Volkskrant Beeldende kunst prijs 2015!! Gefeliciteerd !

 

OPMERKZAAMHEIDSSPANNE

Aangelokt door het ongemakkelijke woord “opmerk - zaamheids - spanne”, waarvan het eerste deel Nederlands lijkt, het middelste deel Duits en het derde deel Vlaams, gingen we zaterdagavond 21 februari naar P/////AKT, aan het Zeeburgerpad in Amsterdam. Opmerkzaamheidsspanne is de titel van een tentoonstelling van Bram de Jonghe. Het is het eerste deel van P/////AKT's serie ‘Not Making Sense As Something Else’.

Als we aankomen is het al donker op het Zeeburgerpad. De neonletters ' Opmerk-zaamheids-spanne'  schijnen ons tegemoet.

1 zaaloverzichtKunst in het tijdperk van energie en grondstof


Worden we voor de gek gehouden? Op smalle witte sokkels, allen ongelijk hoog,  liggen afgehakte, losgetrokken elektriciteitskabels. Verschillende maten, verschillend van hoogte, sommige liggend, ook op de vloer. Het ziet er esthetisch uit, door de opstelling. Door de kleuren, lijkt het zelfs op snoepgoed. We worden daar even kinderlijk blij van.

 

toren detailIn het atelier van Nicolas Dings

Het is altijd een eer om een atelier te bezoeken.
In de intieme broedplaats van de kunstenaar staat de openbaring van het nieuwste wonder.

Dit keer in het atelier van Nicolas Dings, een fragiel kunstwerk in wording.
Een wiebelige, ronde kaartentoren, waar Goudse pijpen uitsteken.
Pas op, houdt afstand, dadelijk klapt ie in elkaar.
En dan breken de pijpen zeker!

One Working Title 2014 Michael Dean

Qualities of Violence, De aard van de kracht die betekenis verstoort

In geen enkele recensie, zelfs niet in De Groene van vandaag, lees ik twijfel. Bijna iedere auteur neemt de kwaliteit van deze tentoonstelling voetstoots aan en schrijft een ander na: over letters en alfabetten en balonnen. Kennelijk is een Engelse naam en de autoriteit van De Appel garantie voor 'kunst'. Maar is dat terecht?

B Lacrima 14 2014 15Achtergebleven

De Donge vangt hemelwater in overvloed. Zij kolkt zich onvermoeibaar naar de stad.
Onderweg vangt het water regen en dingen uit de lucht: bladeren, vliegen, papier opgezweept door de wind, dansend, drijvend, verdrinkend. Compost voor de bodem.
In een oksel, waar de Donge haar water deelt met het Kromgat, zwelt de bodem van zand en slib tot een streep modder. Vogels schijten er zaad uit tuinen en parken. Wilgenzaad voorop, duikt diep in de drab. Zuurstof, warmte en water blazen er leven in en stuwen een prille kiem omhoog.

Balloondog (detail)De onaanraakbare softporno van een fetisjist 

Daar sta je dan, midden tussen al die blinkend opgepoetste hooglichten van Jeff Koons. Honderden mensen roezemoezen om je heen. Waarover hebben zij het, wat moeten ze in hemelsnaam zo nodig zeggen tegen elkaar? Was het hier maar stil, geconcentreerd. Laten we het geluid uit doen en kijken.

Laura Lima Bonnefantenatelier 2014De kleren van de keizer

Over de enorm brede trap in het middengebouw ga je naar de bovenste verdieping van het Bonnefantenmuseum. Daar kom je na enig rondwandelen terecht in een enorme zaal, die is ingericht als naaiatelier. De zaaltekst schrijft: “Twee kleermakers zijn aan het werk in een groot atelier. In de ruimte zijn alle machines aanwezig om de kleding te kunnen maken.