(Leestijd: 3 - 5 minuten)

Doek 360Ivna Esajas (zonder titel ?)

Stedelijk Museum Amsterdam

Als ik een goede vriend of vriendin zou adviseren om nu naar een tentoonstelling te gaan, dan gaf ik ze als voorkeur de kelder in het Stedelijk Museum Amsterdam. Niet de hoofdtentoonstelling van Dahn Vo, maar de zijruimte met de ABN AMRO Kunstprijs van Ivna Esajas.

Voorstelling op doeken

Eerst denk je aan borduurwerk. Dat is het niet. Het is getekend en geverfd op doek. Een doek dat losjes geplooid op een ander doek bevestigd is, een katoenen of linnen ondergrond geknoopt en geregen over - vermoedelijk - een spieraam, met rode draden. Die draden hangen recht naar beneden over de voorstelling heen en links en rechts langs het gesmokt, gerimpelde draagdoek. Het doet denken aan Batik, maar ook weer niet. Er is gewoon veel doek. Een doek dat een frame verhult en een andere doek draagt waarop weer een veelkleurige doek. Dat kan zijn, het zou ook één doek kunnen zijn, tot een trompe-l'oeil geplooid. Natuurlijk met een zekere bedoeling. Misschien om het doek dat anders een schilderij zou zijn, los te maken uit de gekunstelde wereld van de schilderkunst. Een statement, zo van ‘Wij vrouwen, wij doen dat anders’. Hoe het precies gedaan is kan ik hier niet achterhalen. Hoe dan ook ademt het een textiele vrouwenwereld, van zachtheid en plooibaarheid, met opzet hier gemonteerd tegen de smetteloze, genadeloos harde, witte museummuur.

Verhalend

De voorstelling lijkt verhalend, alsof er meerdere fases uit een verhaal door elkaar heen worden verteld. Zoals de St. Joris schilderijen uit de Middeleeuwen.

Ik zie om te beginnen vier vrouwenportretten, Afrikaans, denk ik, en handen met drie, vier of zes vingers. En de hangende kop van een hinde (?), zonder gewei. Ligt hier een ziek mens? Een stervend mens? Buigt zich iemand liefdevol over de liggende? Is de hinde een hert of een veranderde geest of god? Er verschuilt zich er nog een, in het blauw, rechts van de linker gouden band. En wat doen die twee gezichten tussen al die lijnen? Nee echt, getekende lichamen zo plat als lichaamsloze schimmen, allemaal contouren van grijze vlakken. Ik denk een andere wereld, rustend op een bed in onze wereld, alleen zichtbaar voor de vrouw die op het bed liggend, er schuin vanaf hangt. Ach niet toch, ik zie het toch ook! En dan dat prachtige, geplooide dekbed met het dessin van rechtopstaande bloeiende, roze roosjes. En die liggende, onmiskenbaar zwarte vrouw. Ik denk dat zij op het bed zichzelf in een andere wereld droomt, waar alles voor eeuwig door elkaar heen verbonden is. Net zoals ik, wanneer ik eenmaal overleden, deel ga uitmaken van het onmeetbare gezelschap, dat nu terug op aarde onzichtbaar transparant overal aanwezig is. Niet uit stof voortgekomen, wel tot stof gekeerd.

Museumtekst

Terwijl ik me behaaglijk in een van de bioscoopstoelen nestel, in het midden van de zaal, om een paar werken goed te bekijken, projecteer ik hier de museumtekst.

Museumtekst 1320

Nou, nu weet je alles.

Dus ik voeg nog een paar plaatjes toe zodat je je eigen verhaal kunt vinden.

Dans 800

Kinderen 800

 

Sprookje 800 Artist statement

Op haar website, waar ik zoek naar de titels van de werken - titels die er niet zijn - vind ik wel onderstaande, Engelse Artist Statement. (Misschien staan er titels in het boekje bij de tentoonstelling.)

I am a painter,
or actually I make large drawings on canvas.        

using charcoal, pencil, paint and inkt.


When I start a new work I have no preset idea or concept in mind.    

I just start, traveling with charcoal over the canvas.                                                  

making lines exploring shapes that can lead to stories,
 

with no set destination,

but trying to grasp what is in the lines and the in between space.

My drawings are

My drawings are to be enjoyed and engaged with.
It’s for those who will take the time
and make the effort to see beyond the aesthetics.

They are story’s in there own right,

with no need to be defended or give accountability to anyone.  

including me.

(Vertaling van mij:)

Ik ben een schilder,

of eigenlijk maak ik grote tekeningen op canvas.

Ik gebruik houtskool, potlood, verf en inkt.

Als ik aan een nieuw werk begin, heb ik geen vastomlijnd idee of concept in gedachten.

Ik begin gewoon, en reis met houtskool over het canvas.

Ik maak lijnen en onderzoek vormen die tot verhalen kunnen leiden,

zonder een vast einddoel,

maar ik probeer te vatten wat er in de lijnen en de tussenruimte zit.

Mijn tekeningen zijn

Mijn tekeningen zijn bedoeld om van te genieten en om je in te verdiepen.

Ze zijn voor degenen die de tijd nemen

en de moeite doen om verder te kijken dan de esthetiek.

Het zijn verhalen op zich,

die niet verdedigd hoeven te worden of waarvoor ze aan wie dan ook verantwoording hoeven af ​​te leggen.

ook niet aan mij.

Ga er heen

De tentoonstelling is nog te zien tot en met 6 juni.

Over de esthetiek wil ik nog iets zeggen.

De kunstwerken zijn echt mooi, in de zin dat je ze makkelijk soupeert.

Betekenis vinden is iets anders en betekenis geven stuit telkens op tegenstrijdigheden.

Ik ben te veel Europeaan en te weinig wereldburger.

Ik ken te weinig internationale sprookjes. Dat wordt hier wel duidelijk.

Daarin ben ik niet alleen.

Ik lees het in alle recensies.

We moeten heel snel internationale curatoren en interpreten opleiden,

Die de inhoud van de verhalen voor ons kunnen vertalen

Misschien zijn er wereldomspannende verbindingen in te ontdekken.

Zodat wij ons meer kunnen inleven in wat we zien.

En tot die tijd: ga er heen en geniet volop.

“Verder kijken dan de esthetiek” ontstaat vanzelf, als je je door de schoonheid mee laat voeren.

Stedelijk Museum Amsterdam, nog tot en met 7 juni 2026.


(Alle foto’s © Mandarte, april 2026)

1000 Resterende tekens