rijksvzb

Zondagmiddag 17 juli, exact om 13:30, als we zullen beginnen aan onze wandeling, stort de hemel al haar water leeg in een felle windhoos, terwijl wij schuil houden onder de luifel van de voormalige Rijksverzekeringsbank, bij het beeld van Hildo Krop. Na tien minuten wordt het droog, en kunnen we met opgewekt gemoed aan onze wandeling langs de beelden beginnen. Op een enkele druppel na, houden we het de verdere middag droog.

tate mos i 1963 web Modulation of Space I  (1963)
Wat is dat eigenlijk, ‘Moduleren van de ruimte’? Lastig, zo’n titel. Waarschijnlijk bedoelt de kunstenaar er iets mee wat ik zou moeten snappen, doordat het beeld aanwezig is en de ingewikkelde woorden betekenis geeft. Want ‘moduleren’ is geen eenvoudig woord, en ruimte al helemaal niet.

chillida 134

Als ik toch eens ooit helemaal alleen, een hele dag mag doorbrengen met één beeld in één ruimte, dan kies ik voor deze van Eduardo Chillida: Modulation d’espace II  uit 1963 (nu in het Wilhelm Lehmbruck Museum in Duisburg).

martinotto1

Op 09-11-2010 mailde Martina Otto deze foto naar mij met de volgende tekst: “Mijn object is nog in wording. Het gaat om de overgang tussen ideaal naar werkelijkheid (…)
De maten zijn:
bak op de grond: 100 cm x 140 cm, 20 cm hoog
aan de muur: 100 cm x 80 cm”.


Dat is behoorlijk groot, groter dan op de foto zomaar te zien is.

 

 

hzeeman

Op 4 mei was ik in het riante atelier van Hubert Zeeman, op de rand van het Java-eiland in Amsterdam. Al heel lang metaalkunstenaar is dit de ideale plek voor hem, je ruikt er nog de historie van de oude scheepvaart, de reusachtige kranen en de stoere kade. Zijn atelier is grofweg in tweeën gedeeld, een voorruimte aan de daglichtgevel, en een achterstuk dat met een gordijn hermetisch is afgesloten.
Als je door het gordijn heen gluurt wordt je een stapel ijzer en ander goed gewaar, zo veel, dat je niet snapt hoe het hier ooit is binnengekomen.

avengelen 2

Ank van Engelen is stoer. Ze houdt van het geluid van de smidse, van de oliegeur van net geleverd staal, van het gekrijs van de slijpmachine, van de hitte van het lasapparaat. Haar vrouwelijke kant zit vooral in haar liefde voor literatuur en poëzie, zegt ze, maar tegelijkertijd heeft ze het over ‘boetseren in staal’ en dat ze heus wel weet dat dat niet kan, maar dat ze het toch altijd weer probeert. Ze houdt ook van die tegenstelling, waar ze ook weer moeite mee heeft: het verhalende van de taal, tegenover het zoeken naar de kern in de beeldhouwkunst. En daarbij gaat het om de onontkoombare noodzaak, voor zichzelf.

schimkatatelier02

Janine Schimkat zocht ik op in haar atelier, op dinsdag 8 februari. Ze was druk bezig met het concept dat ze wilde laten zien op de tentoonstelling in Leiden, a.s. november. "Maar ik ben er nog niet helemaal uit, en het kan nog veranderen hoor!" Vorige week mailde ze me deze foto, van de opstelling die ik toen in februari bij haar heb bekenen. Glas is haar materiaal, dat ze drapeert over eerder gebakken kleivormen, die ze eventueel verder aankleedt met siliconen.

curatoren

Wanneer je de Mariakapel aan de Achterstraat in Hoorn betreedt, kom je in een verlaten en verstilde gebedsruimte in onbruik, waar enkel nog een witte houten vloer, een witgeschilderd tongewelf, en muurhoge spitsboogramen herinneren aan de vroegere functie. De kapel behoort tot het Weeshuiscomplex dat in 1408 oorspronkelijk is ontstaan als katholiek Mariaklooster, inclusief kapel. In 1573 werd de kapel in gebruik genomen als artilleriehuis en de overige delen van het klooster als Burgerweeshuis. Meer dan twee eeuwen heeft het zo dienst gedaan. In 1795 werden hier het Burgerweeshuis en het Huiszittende Armenweeshuis samengevoegd tot het Protestants Weeshuis. Tot 1958 is het complex in gebruik geweest als Weeshuis.

kleine sculptuur stengels 2

In april ging ik naar het atelier van Jack Prins. Hij woont en werkt op een onwaarschijnlijk mooi plekje in Heemstede. Dat maakt me jaloers. Al die kunstenaars, denk ik, zitten altijd op de mooiste plekjes. Hoe flikken ze dat toch? Daar heeft Jack een goed verhaal over, maar daar gaat het hier niet om. Jack noemt zichzelf graficus en beeldhouwer, en dat is hij ook. Zijn werken doen denken aan Auke de Vries, zoals op de bovenste foto duidelijk is te zien.

claus005web  

In februari zocht ik Claus-Pierre op in zijn atelier, waar hij werkt aan het beeld ‘Winterreise’. Een verassende man die werkt als steenhouwer in Duitsland, en in zijn Zwaanshoekse atelier ‘vrije’ beelden maakt van nylon panty’s. Die verknipt hij en naait ze in lagen over elkaar heen, over een gelaste of polystyreen vorm, waardoor de fraaiste kleuren ontstaan. Hij werd toegelaten op de Rietveld Academie, vertelt hij, vanwege zijn flexibele en avontuurlijke houding. Hij begon met schilderen en vond het leuk om allerlei materialen uit te proberen en ontdekte per toeval het nylon. Het werd een diep psychologische ervaring voor hem die zijn kunstenaarschap bevestigde en blootlegde waar het voor hem in de kunst om gaat: “hoe je jezelf beschrijft met materiaal. Het gaat niet om wat je maakt, maar hoe je het maakt.”

rees zangerstribune

Wie het Stedelijk Museum in Kampen bezoekt, stuit zeker op deze zangerstribune van Adriaan Rees. Het zijn drie groepen zangers: een rode, een zwarte en een witte. De witte zijn overduidelijk ‘Westers’, de zwarte overduidelijk Afrikaans, maar bij de rode ontstaat twijfel. Vermoedelijk zijn het Chinezen.

sculpture afb0255 web

Deze reclame voor 'sculpture' zo maar ergens in een winkelstraat in Nederland.

Het culturele ondernemerschap zet nu echt goed door!

 

 

 

 

wegert150

In de winter van 2010-2011 is Mandarte in het kwartaalblad 'Hier in Westfriesland' een serie begonnen met als titel: Kunsthistoricus Jeroen Damen voert een goed gesprek over Moderne Kunst.

De bedoeling is om elke keer iemand te bezoeken die hart heeft voor de kunst en (al dan niet met opzet) invloed uitoefent op het kunstklimaat van West-Friesland.

De spits werd afgebeten door galerie Wegert en Sadocco in Winkel. Het gesprek vond plaats met Wilma Wegert en Serge Sadocco van de galerie, en met de kunstenaar die zij toen exposeerden: Quinten Trentelman.

 

 

 

fardou

Een vreemde mengeling van oerkrachten en beweging, zo nu en dan - voornamelijk tijdelijk - beteugeld door een intellectueel bewustzijn over de rol die de kunst kan spelen in de samenleving, is de ervaring die ik opdeed in het atelier, tegenover de ingang van Artis.Fardou is getrouwd met een Spanjaard, vertrouwde ze mij toe, en dat is een van de redenen waarom ze per se naar Zuid-Amerika wou, en tenslotte voor een tijdje in Argentinië belandde.

 

logo loader

 Ja, het begint te dagen. Niet als 'curator' - die stelt zijn keuze zelf samen - maar als 'begeleider' ben ik  met 10 nieuwe leden van het beeldhouwerscollectief 'ABK' op weg naar november 2011: dan hebben we een beelden-tentoonstelling bij 'teekengenootschap' "Ars" in Leiden. Het wordt intiem, poëtisch en ontroerend. Reken maar!

“Beeldhouwerscollectief ABK is een landelijke vereniging van ruim zestig professionele beeldhouwers. Het collectief heeft als hoofddoel het werk van de leden toegankelijk te maken voor een breed publiek en organiseert hiervoor exposities op verschillende binnen- en buitenlocaties”. Zo staat het vermeld op hun officiële website http://www.beeldhouwerscollectiefabk.nl/

IH2 1

Insel Hombroich kom je binnen over een trap, die afdaalt van het parkeerterrein naar een moerassige wereld, zo’n 15 meter dieper. De trap leidt je weg van je dagelijkse beslommeringen en je vluchtige bestaan. Vreemde paradox: hier ben je heengegaan om het leven in al zijn volte te genieten. Maar welk leven is je leven?